ตอนที่ 2 ตอนแห่งความยุ่งเหยิง

สอนตอนนี้ทั้งสนุก ทั้งเหนื่อย
เข้าสู่สัปดาห์ที่ 4 หรือ 1 เดือนแล้ว ภาพต่าง ๆ ก็ชัดเจนขึ้น
นักศึกษาที่ขาดเรียน 3 ครั้ง ได้แก่
ศุทธินี จารุวรานนท์
สราวรรณ เตจ๊ะสุข
จิราภา ช่างไม้
ซึ่งท่านเหล่านี้ เกรดเฉลี่ย ก็ไม่ได้สวยงาม บางท่านอยู่ในเกณฑ์อันตรายเสียด้วยซ้ำ
หากท่านเหล่านี้ติดต่อครู และแสดงได้ว่าจากนี้เป็นต้นไปจะไม่ขาดเรียนอีก ก็จะพักชำระโทษตัดสิทธิ์ 5 เปอร์เซนต์ยกป้ายออกไป

ส่วนท่านที่เข้าเรียน ถือเป็น จุดเริ่มที่ดี

ท่านที่ตอบป้ายได้น้อยมากนอกจาก 3 ท่านข้างต้น (เพราะไม่ได้เข้าเรียน) ก็คงเป็น ปวีณา กฤชภากรณ์
ที่ยังรักษาป้าย 0 ไม่อย่างเหนียวแน่น
นอกนั่นก็เป็นกลุ่มที่ได้ 1 เปอร์เซนต์อีกกลุ่มใหญ่
อรพิม ผ่องแผ้ว                  รุ่งทิวา สวัสดิ์ประดิษฐ์                      ยุวาพร ชัยชะแร่ง
เสาวรักษ์ ชัยชมภู               สุพัตรา ชนะสงคราม                       กชามาส กาเคลือบ
นิศารัตน์ โปธา                   สุมน ธุวะคำ                                 อังสุมา ลูค่า
วรพล ชูงาน                     วรันธร ไชยคำเรือง                          พัชยา อุปาลี
ชมพูนุท เฉลิมวรางกุล                  เอกชัย พวงอินไหล               สินธพ จันธิยศ
ท่านเหล่านี้เมื่อทราบตัวเอง ก็เตรียมตัวตอบคำถามเดิม ๆ ตอนต้นชั่วโมง ที่จัดไว้ให้ท่านตอบโดยเฉพาะ

การจะยกป้ายแล้วตอบว่าไม่ได้ เป็นของง่าย ใครก็ทำได้ แต่ท่านทำได้ดีกว่า เพียงทวนเนื้อหาชั่วโมงก่อน ๆ มา ก็จะพบคำตอบ รอท่านอยู่
สิ่งที่ทำ ก็เป็นการอ่านหนังสือไปในตัวสำหรับการสอบกลางภาค

ท่านอาจแก้ตัวว่า พูดไม่เก่ง ตอบไม่เก่ง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพูดเก่งหรือไม่เก่ง การสื่อสารเป็นทักษะพื้นฐานที่ทำให้เราประสบความสำเร็จในชีวิต แม้ท่านจะเก่งเลิศอย่างไร แต่สื่อสารกับผู้คนไม่ได้ ก็รับประกันความไม่ก้าวหน้าได้

หลายท่านยังไม่เข้ามาทำข้อสอบ midterm ในห้องเพื่อตรวจดูว่ามีชื่อของท่านไหม ทำความคุ้นเคยกับโปรแกรม

ตัวเรา ไม่ดูแลตัวเราเอง แล้วใครจะดูแลแทนตัวเราได้ อีกไม่กี่ปีท่านต้องออกไปทำงาน สร้างหลักฐานให้ตัวเอง สร้างครอบครัว มีชีวิตที่มีความสุข
แต่ทั้งหมดนั่น ขึ้นอยู่กับ วินาทีนี้ ทั้งสิ้น